Читаем Вянок полностью

"Душой стаміўшыся ў жыцьцёвых цяжкіх бурах,Свой век канчаю я ў манастырскіх мурахІ пільна летацісь другі ўжо год пішу:Старанна літэры малые вываджуІ спісваю ўсё ад слова і да слова3 даўнейшых граматак пра долю Магілёва.І добрые яго, і кепскіе дзелаАпаведаю тут. Так рупная пчэлаУмее ў соты мёд сабраць і з горкіх кветак.І бачэннаму мной — я годны веры сьведак.Хай тые ведаюць, што з'явяцца па нас,Усю праўду пра жыцьцё ў наш і пройшлыПра войтоў, лаўнікоу, і райцоў і паспольстваПра розных каралёў, і бітвы, і пасольсва.Што тут чынілося ў даўные гады,Што думалі, чаго бажалі мы тады,За што змагаліся, як баранілі веру, —Хай зьведаюць усё патомкі праз паперу!Яно забудзецца, умрэ, з вадой сплыве, —І вось у спомінах устане, ажыве,Калі знайдуць мае ня хітрае пісаньня,Пра гэтае жыцьцё, надзеі, справаваньня.Так морэ — у Гданску я чуваў — прымчыць вадойБутэльку к берэгу, аблітую смалой,Ўсю ў дробных ракоўках і ў ціне, Не замалаЯна была ў вадзе і шмат чаго спаткала.Рыбалкі вылавяць бутэльку, разаб'юць,I, як трапляецца, быць мо ў ёй знайдуцьЛіста. Па звычаю марскому гэтак весьціНам, утапаючы, шлюць людзі. У моры гдзесьці.Загінулі яны, і, можэ, соткі год3 тых часоў працяклі, і згінуў іх народ,І ўсё зьмянілося і ўжо пра іх забылі.Вы літары, цяпер нанова ўсё збудзілі!І людзі зьведаюць аб прадзедах сваіхАб горы, радасьцях і аб прыгодах іх,Каму маліліся, чаго яны шукалі,Дзе на глыбокім дне іх крыюць мора хвалі".



ПЕРАПІШЧЫК.


На чыстым аркушу, прад вузенькім вакном,Прыгожа літэры выводзіць ён пяром,Ўстаўляючы паміж іх чорнымі радаміЧырвоную страку; усякімі цьветамі,Рознакалёрнымі галоўкамі зьвяроўІ птах нявіданных, спляценьнем завіткоўЁн пакрашае скрозь—даволі ёсць знароўкі.Свае шматфарбные застаўкі і канцоўкі,І загалоўкі усё, — німа куды сьпяшыць!Парой ён спыніцца, каб лепі завастрыцьПяро гусінае, і гляне: сьветла сонцэСтаўпалі падае праз вузкае ваконцэІ круціцца у іх прыгожы, лёгкі пыл;Як сіневаты дым нявідзімых кадзіл,Рой хмарачэк плыве; шырокімі кругаміУ небі ластаўкі шыбаюць над крыжаміЯк жар гарашчымі; а тут, каля вакна,Маліноўка пяе і стукае жаўна.І зноў ён схіліцца, застаўку зноў выводзіцьНеяркім серабром; нячутна дзень праходзіцьЎжо хутка будзе ноч і першая гвездаБлагаславіць канец прыгожаго труда.



КНІГА.


Перейти на страницу:

Похожие книги

Река Ванчуань
Река Ванчуань

Настоящее издание наиболее полно представляет творчество великого китайского поэта и художника Ван Вэя (701–761 гг). В издание вошли практически все существующие на сегодняшний день переводы его произведений, выполненные такими мастерами как акад. В. М. Алексеев, Ю. К. Щуцкий, акад. Н. И. Конрад, В. Н. Маркова, А. И. Гитович, А. А. Штейнберг, В. Т. Сухоруков, Л. Н. Меньшиков, Б. Б. Вахтин, В. В. Мазепус, А. Г. Сторожук, А. В. Матвеев.В приложениях представлены: циклы Ван Вэя и Пэй Ди «Река Ванчуань» в антологии переводов; приписываемый Ван Вэю катехизис живописи в переводе акад. В. М. Алексеева; творчество поэтов из круга Ван Вэя в антологии переводов; исследование и переводы буддийских текстов Ван Вэя, выполненные Г. Б. Дагдановым.Целый ряд переводов публикуются впервые.Издание рассчитано на самый широкий круг читателей.

Ван Вэй , Ван Вэй

Поэзия / Стихи и поэзия
Золотая цепь
Золотая цепь

Корделия Карстэйрс – Сумеречный Охотник, она с детства сражается с демонами. Когда ее отца обвиняют в ужасном преступлении, Корделия и ее брат отправляются в Лондон в надежде предотвратить катастрофу, которая грозит их семье. Вскоре Корделия встречает Джеймса и Люси Эрондейл и вместе с ними погружается в мир сверкающих бальных залов, тайных свиданий, знакомится с вампирами и колдунами. И скрывает свои чувства к Джеймсу. Однако новая жизнь Корделии рушится, когда происходит серия чудовищных нападений демонов на Лондон. Эти монстры не похожи на тех, с которыми Сумеречные Охотники боролись раньше – их не пугает дневной свет, и кажется, что их невозможно убить. Лондон закрывают на карантин…

Ваан Сукиасович Терьян , Александр Степанович Грин , Кассандра Клэр

Любовное фэнтези, любовно-фантастические романы / Поэзия / Русская классическая проза