Читаем Скрыжаваньне полностью

Скрыжаваньне

У 1972 годзе я з аднакласнiкамiгуляў на вулiцы Нямiга i шпурляўкаменнi ўвокны пустых дамоў.У 1982 годзе я працаваў на рэс-таўрацыi Траецкага прадмесцяУ Траецкiм прадмесцi збiраюцца вольныя людзi.Мастакi абгаворваюць вартасцi новых заказаў.Музыканты нудзяцца, пакуль вецер каву астудзiць.Аўтагоншчыкi, нiбы вайскоўцы, трымаюцца разам.Букiнiсты аспрэчваюць кошт факсiмiльных выданняў.Прастытуткi жадаюць злучэння мастацтва з навукай.Хiпаны апяваюць спакой, талакоўцы— змаганне.Лiтаратары апавядаюць пра стан самадруку.Мухi гойдаюцца над агульнахарчоўскай талеркай,На якой засыхаюць пляскатыя булкi з карыцай.Прыбiральшчыцы ўпотай гандлююць вiном i гарэлкай.Пры жаданнi, калi не выдурвацца, можна й напiцца.Афармiцелi п'юць больш за ўсiх, i чамусьцi з папамi;Менш за ўсiх п'юць географы сцiплыя ды iнжынеры.Рэкецiры любуюцца сцiснутымi кулакамi.У Траецкiм прадмесцi гасцiнна пагрукваюць дзверы.

1939.ВIЛЬНЯ. СЛОВА БЕСПРАЦОЎНАГА

Мы яшчэ будзем доўга зацята глядзець з-пад iлба на сумёты,На бетонастваралку, насiлкi, рыдлёўкi ды шуфлi...Па кутах будуць курчыцца, сохнуць, псавацца рабочыя боты.Памутнеюць i будуць пылiцца ў бытоўцы святочныя куфлi.У цвiкi, у балты, ушурупы ўваб'ецца, улезе карозiя.Скарабацяцца бочкi з-пад вапны i вёдры з-пад фарбы парожнiя.Нехта будзе бадзяцца, шукаючы праўду i радасць устоме.Нехта стане малiцца, забыўшыся, што ён ў Бога не верыць.Нехта будзе пацiху спiвацца, анехта— канаць удурдоме...Толькi прыйдзе адлiга i мы павымаем з-пад лавы цяжкiя сякеры.

САБАКА

Іржа гарыць на ланцугу.Няхай гарыць... Што я магу?Магу скакаць, магу брахаць,Магу я ўзяць i разадраць!Магу кроў пiць. Яшчэ магуСядзець i выць на ланцугу...Іду туды, куды вядуць.Бягу туды, куды пашлюць.Я сплю тады, калi не б'юць.Грызу тады, як нацкуюць.Я ем тады, калi даюць.Я п'ю тады, калi нальюць.А хто зрабiў з мяне раба?Каму свярбiць мая бяда?Я сам аддаў, крый Бог збрашу,Я сам прадаў сваю душу.А што я мог яшчэ прадаць?І дзе мой Друг, каб ратаваць?

КВАДРАТ

Перейти на страницу:

Похожие книги