Читаем Знак аховы полностью

Знак аховы

Дзе храм калісьці быў — цяпер піўная...Цыган вясёлы скача і спявае,Удала ўкраў каня — удала збыўI грэх запіў!Тут храм калісьці быў...Правінцыя!Люблю твае кантрасты!Люблю твой люд скуласты і гарласты,Прастор, прапахлы небам і зямлёй!..Але нашто, скажы мне, калі ласка, ты,Крышыць муры гісторыі сваёй?..Цыган шалее! Млеюць мужыкі.Гісторыя мая. Палешукі.Нальюць па шклянцы — сціснуць кулакі.Як піларамы, ходзяць жаўлакі.— Ты, можа, расстараўся б, га, Сымонка?За першай і гамонка не гамонка...Сымон не зломак —За другой,За трэцяйПайшла размова пра жыццё на свеце.— А што жыццё?..Ідзе, якое ёсць.Мы госці ўсе — і ты таксама госць.Адзін швейцар вунь, як у горле косць.Дурны мужык...Давай, яму на злосць...Швейцар цікуе — вокам не міргне,Ён знае сам, што ісціна ў віне,Але на службе прэ з яго натураБарацьбіта за сервіс і культуру.«Панас! Давай да нас, швейцарскі цар!..»Усмешкай, як маланкай, блісне тварЗ той цемры, дзе схаваны ад людзейСузор'і і галактыкі надзей.Рагоча жартаўнік —аж стогнуць міскі.Да Гомля — го!..Яшчэ далей да Мінска...Цыган танцор і праўда не благі!— Чаго сядзіш?!Устаў не з той нагі?..Правінцыя!Пранізлівасць тугі,Глухія каля Турава снягі,А некалі... Але было даўно,Правінцыя! Прагорклае віно,Правінцыя! Маленства сон чароўны!..Я толькі тут сабе самому роўны,Правінцыя! Як быць мне, як мне жыць —Не выказаць, што на душы ляжыць...Смяецца дзеўка, поўная грудзей.У круг яе!Да люду!Да надзей!І-эх, шкада, што кашы з ёй не зварыш— Ты што, таварыш?..— Захмялеў таварыш.— Ды не чапайце, хай сабе паспіць...Правінцыя! Як соладка баліць!Качаю па стале змакрэлы мякіш:Ёсць, дзякуй богу,Тураў, Зэльва, Мядзель!..Цыган крычыць:— Ты не гароцься, госць!Не прападзём! Яшчэ, брат, коні ёсць!

СУСТРЭЧА

...Як зрэз на дрэве, набрынялы сокамЦяжкім, што кроў...«Мой ясны сокал!Мой высокі сокал!»А галубы ляцелі з рукавоў,I зіхацелі пацалункі ў дзюбах —Пярсцёнкі залатыя вуснаў любых.Накормлены — брывом не зварухнуць!На спіны галубятнікі валіліся...А я не мог бязбоязна дыхнуцьПаветрам тым, гпто ля цябе свяцілася.Той дождж, што пырскаў у тваю далонь,Я піў набожна, як ваду святую,I як паганцы верылі ў агонь,Паверыў цёмна ў навальніцу тую,Калі з-за хмар, бы ў меднае вядро,Грамы шпурлялі за ядром ядро,I мы ўдваіх лавілі ўратаванаМаланкі асляпляльнае пяро,Бліскучы меч Ізольды і Трыстана!— ...Дык што ж той меч?— Ступеў ва ўжытку хатнім...— А галубы?..— Жывуць на галубятні.

АРМЕНІЯ

Перейти на страницу:

Похожие книги

Читаем Знак аховы полностью

Знак аховы

СУСТРЭЧА

АРМЕНІЯ

Похожие книги

Все жанры