Читаем Паварот на лета полностью

Паварот на лета

ВАСІЛЬКІЯк рана васількі завасільковелі!Ці гэта я спазняюся? НяўжоМінулася вясна? Адна аскомінаПерапарэлых, выгарклых дажджоў...Спазняюся. Ва ўсім... І рассыпаюцца,І выпадаюць звёны спакваля,Як поры года з пачуццёвай памяці,Памкненняў, дружбы звёны...А ў паляхКрасуе жыта! Як і трэба ў чэрвені.Не знае глеба ленасці душы.Каля дарогі ў каласоў гушчэвіне,Як воклік лета, васілёк дрыжыць.1974

* * *Твайго палону прагну я —Не адпускай мяне, работа.Хай дыхае у твар спякотайРалля суровая твая.Адно на ёй, адно на ёйКаласаваць таму спакою,Што непастойнасцю сваёйЗнявечаную памяць гоіць.Ён, як бясцэнны дар, нясеУ плыні руху забыванне,Што след наш тут — след па расе,Што вечны тут адны пытанні.Але з прасветласцю якойСцвярджаць я свету не баюсяСваёю кожнай баразной:Жыву!Люблю!Не наталюся!1974

ТРЫ ПЕСНІКолькі песень ты, мамачка, некалі ведала —мора!Калі рэдка спяваевда,мусяць яны забывацца.А тры песні тваене канчаюцца нават у горы:Песня працы,Яшчэ — песня працы,І зноў — песня працы.1974

* * *Не сніся мне. Навошта снішся мне?Усё між намі выяснена, вырашана,І пра ўгавор наш помню я і ў сне.Не сніся мне.А стрэч не пазбягай. Не бойся стрэч.Цябе маёй пяшчотай не абражу я.Рук не ўскладу на шалі тваіх плеч.Не бойся стрэч.Насупраць сядзем. Ты ўсміхніся мне.І я ў адказ — спакойна і нязмушана.Пра угавор наш помню я і ў сне...Не сніся мне.1974

БАЛАДА МАРЫДзівосным пер'ем грае цёплы птах, —Ажно шчыміць і замірае сэрцаВа ўзбуджана шчаслівай паняверцыРаскошу гэту бачыць блізка так.І рукі узлятаюць да яе,І пальцы чуюць трапятлівасць цела!Але,зіхоткая,амаль нясмелаІрвецца птушка прэчі растае...Асірацела гойдаецца трон —Вечназялёны куст, што цуд той гушкаў.Была такой вясёлкаваю птушка —Скуль на далоні чорнае пяро?1974

* * *Мы стрэнемся, хоць нас ужо не будзе,Не будзе ні мяне, ані цябе.Наступнікі, нязнаныя нам людзі,Аявяць немагчымае цяпер.І той, хто нас адорыць стрэчай гэтай, —Сярод уласнай лютае зімыЗнячэўку словам нашым абагрэты, —Не будзе нават ведаць ён, што мыНягучнай тою, запаветнай песняй,Што болем адазвалася на боль,Нябачана ў чужой душы ўваскрэслі....А тут я размінулася з табой.1974

СНЕГАПАДЗамець —3 белага свету ды з чыстага поля.Як дзівосна туліцца гарачай шчакоюДа шалёна-вясёлага твару завеі...Зноў, як некалі, толькі ў харошае веру.Зноў, як колісь,пяшчотай заходзіцца сэрца.Толькі белая замець. Ні гора. Ні смерці.Белы вір раўнавагі. Ні здрады. Ні звады.Не канчайцеся, вейце, мае снегапады...1974

Перейти на страницу:

Похожие книги

Читаем Паварот на лета полностью

Паварот на лета

Похожие книги

Все жанры