Читаем Знак аховы полностью

Знак аховы

Праводзіла з дому...На ўзмежку бацькоўскага поля:«Сынок мой... — сказала, — які ж мне наказ табе даць?Ніколі не збочваць з дарогі — зайздросная доля.Ды хай не міне цябе доля дарогу губляць.Хай зведаеш тыНежалобную долю блуканняў,Хай знойдзеш — і знішчыш,Хай дойдзеш — і кінешся прэч,Спазнаеш СустрэчуУ час спусташальных расстанняў,Спазнаеш РасстаннеУ час невыносных сустрэч.Хай страціш ты многа,Каб долі сапраўднай не страціць».Ён жыў гэтай доляй.Кахаў.Расставаўся.Блукаў.Дадому вярнуўся:«Сынок мой,— спыталася маці,—Знайшоў ты ці страціў?..»Заплакаў —I ў ногіУпаў.

* * *

Вачэй тваіх сумненне.Зноў ноч не спіць.Рака неразумення.Яе не пераплыць,Калі гудуць віраміМана, лухта,Калі між берагаміНіводнага маста...Бывай, мая чароўная!Рака гудзе...Бязвёсельныя чоўныСплываюць па вадзе.

* * *

Руіны замка.Дзікая зямля.Ды чэзлыя наўкол кусты шыпшыны.А на сцяне ўцалелай — твар жанчыны,Наложніцы старога караля.Была яна наложніцай ці не,Ды ўладаром валодала красою —Ён загадаў лічыць яе святоюI ўвекавечыцьНа глухой сцяне.Свавольны быў кароль той, як дзіця.Не ведаў межаў шчодрасці і злосці...Даўно струхнелі ўладаровы косціПад чэзлымі шыпшынамі жыцця.Імя яго забыта ў тых краях,Дзе ён сваволіў і хадзіў вайноюНа ўсіх суседзяў,Каб агнём,МаноюПакору аднаўляць у іхI страх...Ды не астыў вачэй блакітны варЖанчыны той! —Ліецца на абшары...I свеціццаТугой былых пажараўДрапежна-вольныпалачанскі твар.

* * *

Сцакусы яблык даспеў на яблыні.Спакойна, Ева. Вачыма талымі,Губамі грэшнымі не спакусі,Атруту яблыка не надкусі.Яна ўсміхаецца: вучы вучоную!..Ды ёсць жа душы незамучоныя,Крынічна чыстыя, амаль святыя!..Смяецца Ева:«У нас не тыя».Яна крычыць мне: «Ідэаліст!..»А ў садзе падае апошні ліст,I снежнай квеценню халадзееСвятая яблыняМаёй надзеі.

* * *

Апраметная. Эдэм.Мост разведзены.Да сярэдзіны ідзем.Да сярэдзіны.Ад пачатку. Ад канца.Злева. Справа.Да сярэдзіны:вянцасправы....Ты не згодны? Крывіш рот?Жэст асобы.Да сярэдзіны — народ.Тыасобна.Ты — прарок. Месія. З тымСтань над масай.«Гэй, з партфелем!(Цябе пытаюць, чаго акуляры вылупіў?!)Колькі часуна тваімна залатым?..»

* * *

Выйшаў. Хіснулася полеЗа небасхіл неадольны.«Любая, што гэта?»«Воля».«Волі не ведае вольны».Біўся. Вяртаўся дахаты.Голаў качаў на падоле.«Любая, што гэта?»«Краты».«Знаю. За кратамі — воля».

* * *

Перейти на страницу: