Читаем Вянок полностью

Вянок

Паміж пяскоў Егіпецкай зямлі,Над хвалямі сінеючаго НілаЎжо колькі тысяч год стаіць магіла:Ў гаршчку насеньня жменю там знайшлі.Хоць зернейкі засохшымі былі,Усё-ж такі жыцьцёвая іх сілаЗбудзілася і буйна ўскаласілаПарой вясеньняй збожжэ на ральлі.Вось сымвол твой, забыты краю родны!Зварушэны нарэшці дух народны,Я верую, бязплодна не засьне,А ўцерад рынецца, маўляў крыніца, Каторая магутна, гучна мкне, Здалеўшы з глебы на прастор прабіцца.

СОННЭТ.

Ne ris point du sonnet, o eritique moquer.

C. Bob

На цёмнай гладзі сонных луж балота,За сьнег нябёснай вышыні бялей,Кругом паўсталі чашэчкі лілейМіж пачарнеўшых корэньнёў чарота.Ўкруг плесьня, бруд, — разводзіць гніль сьпякота,А краскі ўсё-ж ня робяцца гразьнейХоць там плыве парою сьлізкі зьмейІ ржаўчына ляжыць, як пазалота.Цяпер давольна топкае багноГніль сотні год збіраючы, яноСмуроднай жыжкаю узгадавалаЦьвятоў расістых чыстую красу.Маліся ж, каб з літоўнасьці стрымалаТут смерць сваю нязвонкую касу.

ТРЫОЛЕТ.

Красавецъ юный тріолетъ.

К. Фофановъ.

Як птушка ў гібкіх трасьніках,Стралою думка мільганула,І ўраз жэ знікла, патанула,Як птушка ў гібкіх трасьніках.Ды ўсё-ж душа яе пачулаІ ўжо пяе ў такіх славах:"Як птушка ў гібкіх трасьніках,Стралою думка мільгнула".

ТРЫОЛЕТ.

Калісь глядзеў на сонцэ я,Мне сонцэ асьляпіло вочы.Ды што мне цемень вечнай ночы.Калісь глядзеў на сонцэ я.Ніхай усе з мяне рагочуцьАдповедзь вось для іх мая:Калісь глядзеў на сонцэ я,Мне сонцэ асьляпіло вочы.

РОНДО.

Узор прыгожы пекных зорГарыць у цемні небасхіла:Вада балот, стаўкоў, азёрЯго ў глыбі сваей адбіла.І гымн сьпевае жабоў хорКрасе, каторую з'явілаГразь луж; напоўніць мгла прастор,І ўстане з іх гарачы міла Узор.І сонцэ дальш, клянуць, што скрылоЛуж зоры днём. І чуе бор, І чуе поле крэхат хілы, Ды жаб ня ўчуць вышэй ад гор Там, дзе чыясь рука зрабіла Узор.

ОКТАВА.

Як моцны рэактыў каторы выклікаеМіж строк ліста, маўляў нябошчыкоў з магіл,Рад раньш нявідных слоў — так цемень заліваеЗялёны, бытцым лёд, халодны небасхіл,І праз імглу яго патроху праступаеМаленькіх, мілых зор дрыжашчы, срэбны пыл.Здароў, радзімые! Мацней, ясьней гарыцеІ сэрцу аб красе прыроды гаварыце!

ТЭРЦІНЫ.

Ёсьць чары ў забытым, старадаўным;Прыемна нам сталецьцяў пыл страхнуць,Пажыць мінулым — гэткім мудрым, слаўным, —Быцьцё дзядоў у смутку ўспамянуць.Мы сквапна цягнемся к старым паэтам,Каб хоць душой у прошлым патануць.І вось звярнуўся я к рондо, соннэтам,І бліснуў ярка верш пануры мой:Як месяц зіхаціць адбітым сьветамТак вершы з'яюць даўніх форм красой!