Ziamla, niachaj ziamli i dastaniecca.

Joj — prach i tlen, siadziba čarviakova,

Tabie — luboŭ majho žyvoha słova.

75

Ty dla mianie macunak lepšy moj,

Jak doždž, što nivie smahłaj dasć napicca.

Ščaslivy ja kala ciabie, z taboj,

Jak skvapny sknara la svajoj skarbnicy.

Jamu uciecha, što bahaccia šmat,

Ale i strach zładziejskaje napasci.

A ja nie tolki być z taboju rad, —

Chaču, kab sviet uvieś hladzieŭ na ščascie.

Tady ja zadavoleny zusim,

Kali sa mnoj ty dzieliš asałodu.

Sustreć ja prahnu tvoj pahlad svaim,

Choć nie zaŭsiody jon daje łahodu.

Tak i viadzie niaspynna čas mianie:

To maju ŭsio, to aničoha nie.

76

Čamu ja nie pišu na novy ład,

Nie maju ŭ vieršy modnych zavichrenniaŭ?

Čamu moj vierš idzie za radam rad

Biez chitramudrych słovaspałučenniaŭ?

Pišu adnolkava zaŭsiody ja,

Ŭ starym adzienni ŭsie maje latunki.

U vieršach słovy — jak piačać maja:

Biez podpisu maje paznajuć dumki.

A ŭsio tamu, što ja pišu iznoŭ,

Maja luboŭ, z tvajho usio natchniennia.

Jakich by słoŭ sardečnych ni znajšoŭ, —

Nie zmienić dumki novaje adziennie.

Nam tak i sonca: štodnia maładoje,

Choć z pradviakoŭ jano adno i toje.

77

Pakaža lustra, jak krasa znikaje,

Hadzinnik płyń imklivuju chvilin.

A heta biełaja staronka maje,

Jak skarb, usio, što ŭ pieršym i druhim.

Nam nahadajuć zmorščki ŭ škle lustranym

Darohu, što na mohiłki viadzie.

A strełki času — jak biespierastanna

Jon pa-zładiejsku ŭ niabyt idzie.

Kab dumak ščyrych nie zhubiła pamiać,

Ty zapišy, i ja ich zapišu.

Jak dzieci rodnyja, jany ustanuć,

Nam dapamohuć lepš paznać dušu.

Z staronki kožnaj skarb nam pramianicca,

A ŭ knizie dobraj — cełaja skarbnica.

78

Ciabie tak časta ja u vieršach klikaŭ,

Tvoj vobraz tak mnie dobra dapamoh,

Što spievakoŭ druhich kahał vialiki

Pačaŭ ciabie ŭsłaŭlać, jak tolki moh.

I vočy, što naŭčyli pieć niamoha,

A nievukaŭ — uzniacca u prastor,

Mastactva zdolnych zbolšyli namnoha,

U kryłle im dali bahata pior.

A ŭsio ž ty musiš mnoju hanarycca:

Maje ŭsie tvory stvorany z taboj.

Kali ŭ druhich tvoj vobraz pramianicca,

Dyk u maich — žyvie z usioj krasoj.

I toje, što niesamavitasć piša,

Tvajoj rukoj uzviedziena na ŭzvyšša.

79

Pakul adzin ja piŭ z tvaje krynicy, —

Zichcieli vieršy dziŭnaj pieknatoj.

Ale ciapier im sudžana zaćmicca,

A muzie — miesca sastupić druhoj.

Ja zhodzien: varty vartaha i varty,

Ale što b inšy ni stvaryŭ piasniar,

Jon tolki addaje, što vinavaty,

Jon doŭh daje, a nie prynosić dar.

Kali pačnie tvaju jon słavić cnotu,

Dyk, značycca, kradzie ŭ tvaich ža dziej.

Krasu jon słavić — znoŭ maleńki kłopat:

Prynosić dar, jaki ŭ ciabie ž kradzie.

Nie dumaj dziakavać za «pachvalony»,

Bo sam sabie zapłaciš doŭh jahony.

80

Ja spraniavieryŭsia ŭ sabie zusim,

Kali padumaju, jaki mastak

Składaje tvory z imieniem tvaim,

Bo nie mahu zraŭniacca z im nijak.

Tvaja duša — jak mora šyrynioj,

Na im prastor dla ŭsiakich vietraziej:

I karabiel idzie svajoj chadoj,

I čovien moj nie mienš ryzykaŭniej.

Ty tolki možaš zratavać mianie,

Bo čovien moj — niadužy i stary.

A toj płyvie biaspiečna praz viry,

Taho nijak pahibiel nie kranie.

Kali ja zhinu ŭsio-tki ŭ akijanie, —

Maja pahibiel praz kachannie stanie.

81

Choć da mianie pamreš ty, choć pazniej,

Kali ŭ ziamli maje satlejuć kosci,

Nijak nie zhasnie blask tvaich vačej,

Tvoj vobraz čaraŭničaj pryhažosci.

Biassmiertnym zrobicca tvajo imia,

Kali navieki zhinu ja adnojčy.

Zvyčajnaj budzie mohiłka maja,

Krasie tvajoj — usie ludskija vočy.

Tvoj viečny pomnik — moj sardečny vierš,

Dla našych dzion, dla času, što nastanie,

Dla tych ludziej, z jakimi ty žyvieš,

Dla tych, što pryjduć pasla ich zhasannia.

Tak, jak dychannie z rodu ŭ rod idzie,

Ty budzieš žyć na vusnach u ludziej.

82

Nie zaručony z muzaju majoj,

Ty možaš być pabłažlivym dla tych,

Što kožny tvor tabie prysviecić svoj,

Błahasłaviennia prosiačy dla knih.

Kab słavić rozum, pryhažosć tvaju,

Moj talent vielmi scipły i mały.

A novy čas, na siłu ŭsiu svaju,

Niasie tabie bahata pachvały.

Ale kali ad novych spievakoŭ

Pačuješ krasamoŭny ich tandet,

Tady aceniš praŭdu ščyrych słoŭ,

Jakija daŭ ad serca druh-paet.

Malunki ich — jak niežyvyja ŭsie,

A vobraz tvoj — radnia samoj krasie.

83

Ja dumaŭ, što krasie tvajoj cudoŭnaj

Nijakich štučnych nie patrebna farb

I što paet naŭdaču mieraj roŭnaj

Addasć tabie pazyčany im skarb.

Tamu i razmaŭlaŭ ja cieraz zuby,

Čakajučy, kab pieknata sama,

Ustaŭšy, svietu daviała ŭsiamu by,

Što lepšaj, čym tvaja, nidzie niama.

Ale za hrech majo maŭčannie ŭziata.

Tym časam modnyja ŭsie piesniary,

Namieraŭ dobrych majučy bahata,

Cudoŭny skarb chavajuć da pary.

Žyccia ŭ vačach ty maješ bolš, čym heta

Mahli by vykazać i ŭdvuch paety.

84

I chto bolš krasamoŭny? Toj, jaki,

Abmiežavaŭšysia najbolšaj chvałaj,

Skazaŭ, što ty — jakraz, jak sam, taki,

Bo skarbu bolšaha na sviecie nie byvała.

Toj biedny vierš, jaki nie dadaje

Pry apisanni słova ci druhoha.

Zatoje zbolšyć vartasci svaje,

Chto skaža: «Ty padobny na samoha!»

Kali praŭdziva apisać, jak josć,

Usio, što stvorana samoj pryrodaj, —

Dzivicca budzie sviet na pryhažosć,

Zdziŭlenniem dasć paetu ŭznaharodu.

Ale i niebiaspieka josć va ŭsim:

Kab nie pierachvalili razam z tym.

85

Prycichli z muzaju my, jak niamyja,